4. LO FORNEL DE NOSTR'OSTAL
Couro pourrai beiré fuma
D’el paur’outal, oùn iou nosguère
Sul lo tiouloda, lou fournel
Bostit per nouostrès paurès biels.
Aital cantan nòstres enfants
Quand partan a la capitala
E lo ser en clutant los uèlhs
Cadun pensa al sieu fornèl.
Lo vièlh fornèl de nòstr’ostal
N’a vistas de totas las raças ;
Lo jorn que nais un pichonèl,
Que sembla fièr nòstre fornèl.
Quand al cloquièr sòna un bèl jorn,
Lo carilhon de batejalhas,
Per festejar l’enfant novèl,
Fuma blancòs lo vièlh fornèl.
Mas quand l’enfant, devengut bèl,
Arriba al jorn de maridatge,
Veiretz un fum tot solemnèl
Sortir de nòstre vièlh fornèl.
Mas se jamai la mòrt un jorn
Pòrta lo dòl din l’ostalada,
Coma per sègre l’ama al cèl
Mònta lo fum del vièlh fornèl.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
Oeuvre déposée à la Société Suisse des Auteurs sous le n° CH02839 en date du 16 mars 2004 |
© Patrice Michaud 2004-2005 • Tous droits réservés pour tous pays
Lo jorn que tornam al ostal,
Ont se passèt nòstra junessa,
Del pu luèenh que pòdon los uèlhs
Lo cercam totes lo fornèl.
Quand sus la fin de nòstres jorns
Las cambas se farou pas lèstas,
Anèm morir coma los vièlhs
A l’ombra de nòstre fornèl.
D'après le texte "LOU FOURNEL"
de l'Abbé Célestin Aygalenq (1915-1959)
